Ik burn-out, jij burn-out, wij burn-outen

Thomas

En toen werd het stil, nu exact 5 maanden geleden, op woensdag 17 mei. Na 5 slapeloze nachten kroop ik uit bed met een zware hyperventilatie aanval. Even dacht ik dat ook mijn hart het zou begeven, want m’n hartslag bleef nog uren alarmerend hoog. Verdict bij de huisarts: overspannen. Mijn lichaam was er klaar mee, en maakte me dat op een niet zo subtiele manier duidelijk. Ik moest het rustiger aan gaan doen en zat opeens aan de kalmeringspillen om in te kunnen slapen. En als dat nog niet genoeg was, werd ik een paar ochtenden later geel wakker. Diagnose bij de huisarts: een virus had mijn lever aangetast, het Nicole & Hugo syndroom had mij zwaar te pakken. Een streng vet- en alcoholarm dieet en zo’n 6 kilo lichter later was ik mentaal en fysiek nog een schim van mezelf. De eens zo levenslustige 32’er lag in de lappenmand, zoals ze dat in Nederland zo mooi omschrijven. En toen moest het ergste nog komen: m’n burn-out overwinnen en back on track geraken.

Om eerlijk te zijn had ik het stiekem wel zien aankomen. Een burn-out sluipt stilletjes in je leven en geeft je subtiel signalen. Alleen, ik heb ze jarenlang één voor één genegeerd, met mijn huidige ik tot gevolg. Lang zocht ik naar antwoorden op mijn vragen. Wie of wat is de schuldige? Ikzelf met mijn Bourgondische levensstijl? Mijn woelige jeugd? Mijn perfectionisme? Mijn job? De werkdruk? De maatschappij? De sociale media? … Feit is dat het zeker een combinatie is van dit alles, maar dat niets of niemand geheel de schuld draagt. Voor je het goed en wel beseft, heeft de stress je brein te pakken en kan je niets meer. Want dan sta je daar leuk in de supermarkt met een zoveelste paniekaanval, of lukt het je zelfs niet om een koffie te zetten omdat je telkens weer het kopje vergeet. Je faalt en faalt en faalt, op elk vlak, of zo voelt het toch. Het enige wat je wilt, is wegkruipen in een hoekje. Nu zoveel weken later weet ik dat er in dat hoekje niet veel te vinden is, en ben ik met vallen en opstaan goed op weg om er weer te staan, zij het dan in een nieuwe vorm.

Velen denken bij een burn-out aan een zoveelste modeverschijnsel. Maar als ik op vrijdagochtend weer een diepgaande sessie bij de psycholoog heb, besef ik maar al te goed dat het een trend is die ik niet zomaar zou willen volgen. Het doet pijn dat er zoveel onbegrip is, zeker als ik de commentaren lees op allerlei artikels en blogs, gaande van aanstellerij tot de ziekte van de verwende nesten. Maar ook in je eigen omgeving word je geconfronteerd met subtiele hints als: ‘Je moet je er toch overzetten, hoor.’, ‘Zou je niet beter proberen te werken?’, ‘Ik herken je niet meer, je was altijd zo een werker.’, of de klassieker: ‘Ik moet toch ook werken.’ Maar zo eenvoudig is het nu eenmaal allemaal niet. Mensen hebben er blijkbaar geen idee van wat een burn-out nu precies inhoudt. Het maakt me moedeloos. Want nee, ik zie het niet als een excuus om even gezellig thuis te zitten. Ik kan je garanderen dat die 4 muren keihard op je afkomen en dat je verdorie sterk moet zijn om een burn-out te overwinnen. Niemand is vrij om erdoor geveld te worden, en geloof me.… het aantal zal steeds stijgen in onze prestatiegerichte maatschappij. Denk nooit dat het jou niet kan overkomen. Want je zogezegde perfecte sociale media leven kan zomaar opeens ontploffen, right in the face.

Bij de genezing van een burn-out zitten je hersenen als het ware in het gips, maar anders dan bij een gebroken been of arm duurt dit proces nu eenmaal veel langer. Je stressniveau is immers uit balans. Eens aanvaard dat je een burn-out hebt, dat je effectief ziek bent, ligt de weg open naar genezing. Daarbij is het belangrijk om leuke dingen te doen die je energie geven in plaats van kosten, zoals wandelen en fietsen, maar ook om het rustiger aan te doen wanneer het even niet lukt en toe te geven aan die extreme vermoeidheid. Zo kost het schrijven van deze blogpost heel veel energie, maar werkt het dan weer wel therapeutisch. Het is immers een periode van zelfreflectie waarin je voortdurend op zoek gaat naar de persoon die écht bij je past. Het is een boeiende fase in mijn leven die ik meer en meer omarm. Ik bedoel daarmee dat ik besef dat dit moest gebeuren om mij een sterker individu te maken. Eentje die luistert naar zichzelf en zijn lichaam. Momenteel gaat het nog steeds up en down, en er is zeker nog een weg te gaan, maar met de hulp van mijn huisarts, psycholoog en loopbaanbegeleidster, de steun van mijn vriend en een handvol vrienden en familieleden, en het begrip van mijn werkgever en collega’s weet ik dat Thomas binnenkort weer terug is, maar dan anders… .

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: